ماجان

ماجان

سینه‌ی تنگ من و بار غمِ او هیهات

Currently Reading : شوری در سر/ همسایه‌ها
Currently Watching : Mr Robot

موضوعات
بوده یاد تو ، هوای تو ، قرار من همیشه
پربیننده ترین مطالب
پیشنهاد

۵ مطلب در آذر ۱۳۹۴ ثبت شده است

دریغا روزهایی که بی دلبستگی بگذرند. دریغا بیگانگی. اما آدمیزاد را مگر تاب و توان آن هست که از هرکس و هرچیز ببُرد؟ دمی شاید؛ یا روزی و ماهی شاید به اراده چنین کند. اما سرشت او چنین نیست. پیوند می‌یابد و می‌پیوندد. جذب می‌شود. شوق یگانگی. خود را به دیگری بست می‌زند. خود را به دیگری می‌سپرد. خود از آنِ او، او از آنِ خود. می‌خواهد، پس خواها دارد. خواها دارد، پس می‌خواهد. هست، پس چنین است. مگر نباشد تا نپیوندد. مگر بمیرد.

محمود دولت‌آبادی

  • مهسا محمدی

بعضی چیزها را نمی‌شود گفت. بعضی چیزها را احساس می‌کنید. رگ و پی شما را می‌تراشد، دل شما را آب می‌کند، اما وقتی می‌خواهید بیان کنید می‌بینید که بی رنگ و جلاست. مانند تابلوئیست که شاگردی از روی کار استاد ساخته باشد. عینا همان تابلوست. اما آن روح، چیزی که دل شما را می‌فشارد، در آن نیست.


بزرگ علوی

  • مهسا محمدی

مرا تا پای کوره می‌کشاند و از سرما می‌لرزاند. این آن فاجعه ایست که من یک عمر گرفتارش بوده‌ام و هنوز هم هستم. می‌فهمید چه می‌خواهم بگویم؟ می‌دانستم که تشنه‌ی من بود، می‌دانستم که سرانگشتان داغش می‌خواهند مرا بسوزانند. می‌فهمیدم که اگر کسی در دنیا بتواند آنی او را خشنود کند آن من هستم. خودم هم می‌خواستم او را حس کنم، تمام قدرت دست‌های سنگین او را در اعماق بدنم بچشم. می‌خواستم وجود او را در وجود خودم حل شده بدانم. می‌خواستم جعدهای پریشان او را یکی یکی تاب بدهم. می‌خواستم روح او را، روح پر سوز و گداز او را، بدون پارچه‌ی خشنی که محیط و گرفتاری‌های زندگی و سیاست ابلهانه‌ی روز و فشار دیکتاتوری و ترس از پلیس بر آن کشیده بود، ببینم. می‌خواستم باطنش را کشف کنم. اما او در فکر کارش بود. در فکر سیاستش. من خیال می‌کردم که برای او هم مانند من دنیایی جز عالم و من و او وجود ندارد. اما او باز هم در فکر نامه نوشتن، به پست فرستادن، رئیس نظمیه را قلقلک دادن، شاه را عصبانی کردن، در فکر دهقانان مازندران وکارگران اصفهان، به یاد هواخواهانش، به یاد جوانانی که منتظر دستور او بودند، و به قول خود، به فکر مردم بود. من همه چیز خود را فدای او کرده بودم اما او هیچ چیز نمی‌خواست در عوض به من بدهد.


بزرگ علوی

  • مهسا محمدی
یک. یادم هست از میانِ روز و شب ها نشسته بودیم و مثلا حرف‌های منطقی می‌زدیم، من گفتم؛ می‌شود وقت‌هایی که ناراحت و کلافه‌ام تو آرامم کنی؟ می‌شود گاهی با تو حرف بزنم؟ راستش.. خودم می‌دانستم چرت و پرت می‌گویم. درواقع دلم می‌خواست بنویسم وقتی تو هستی هیچ ناراحتی و کلافگی‌ای نیست. درواقع دلم می‌خواست بگویم این حرف‌هایی که می‌زنم را نشنیده بگیر، این همه مِن مِن کردن‌هایم را، این همه سعی بی خود برای پنهان کردنِ حرفِ دلم را بفهم . همین که تو هستی همه چیز خوب است و هیج اتفاقی نمی‌تواند مرا ناراحت کند. اما نگفتم..

دو. یادم هست خواستم کسی نداند، گفتی قبول. عشق و بوس و لپ کشیدنش سهم من شد، کسی هم زیاد دستگیرش نشد این ها همه کار توست. اما باکی نیست من که یادم هست. اصل هم انگار همان است..

جنون هست البته دلتنگی هم هست.. اصلا انگار ما با دلِ تنگ زاده‌ایم. دلمان برای هر چیزِ کوچک چقدر تنگ است. باید برای تو می‌نوشتم قدردان همه دوستی و جنون و دلتنگی هستم. #رادیوچهرازی
  • مهسا محمدی
آن شب کنار نهر کرج چه بر من گذشت گفتنی نیست، کلمات نمی‌توانند احساسات مرا بیان کنند. در پرتو مهتاب، عاشق و خوشبخت، محبوب او، فارغ از گذشته، امیدوار به آینده، غرق در حالتی که در زندگی چه کم نصیب هر جنبنده‌ای می شود، دست به دست هم، زیر درختان زبان گنجشک پرسه می‌زدیم. نغمه ی آرام و عشق‌انگیز آب را می‌شنیدم. هر وقت فرصتی به دستمان می‌افتاد و دور و برمان عابری دیده نمی‌شد، بوسه می‌گرفتیم و بوسه می‌دادیم. کف دست او را سرانگشتان او را، چشم‌های درشت و زلف‌های پریشانش را می‌بوسیدم، می‌بوئیدم. گویی می‌ترسیدم که این حالت دیگر تکرار نشود و از همین جهت باید برای یک عمر بدبختی توشه گرفت.

بزرگ علوی

  • مهسا محمدی