ماجان

ماجان

سینه‌ی تنگ من و بار غمِ او هیهات

Currently Reading : شوری در سر
Currently Watching : Shameless

موضوعات
بوده یاد تو ، هوای تو ، قرار من همیشه
پیشنهاد

۹ مطلب در اسفند ۱۳۹۴ ثبت شده است

روزای آخر اسفند چطوری می‌گذره ؟ چرا انقدر غمگینه. چرا انقدر خستگی داره. انگار که عصرهنگام یه میدون جنگ نابرابره. دمدمه‌های غروب که جنگ تموم شده و هر کی زخمی افتاده طرفی. زخمی و خونی و تشنه. روزای آخر اسفند خسته و سوت و کوره. چرا انقدر غمگینه اسفند؟ مثل خونه‌ای بعد طوفان. که پنجره‌هاش شکسته. لولای درش صدای وهم‌آلودی داره. گلدوناش همه شکسته‌اند. این آخرها شبیه یه خونه‌ی خراب شده و از تک و تا افتاده‌ست. با این حال سفت یقه‌ش رو گرفتم که نـرو جان مادرت. نذار دوباره عید بیاد. نذار دوباره بهـار شه. یکم بیشتر بمون. بذار بخوابم. بذار خستگی در کنم. تازه رها شدم از طوفان‌های بی رحم نود و چهار.

روزای آخر اسفند رو خواب بودم همش. انگار که کوه کنده باشم و حالاحالاها خستگیش در نمیره. مثل این چند روز گذشته گوشه‌ی اتاقم روی تخت بودم و تصمیم گرفتم به نود و چهار فکر کنم. نوشتم و نوشتم و نوشتم. ریز و درشت اتفاقاتی که برام افتاده بود. کارایی که کردم و نکردم. نود و چهار پر بود از حذف آدمای مختلف.  آدم هایی که قرار شده بود برای همیشه فراموش بشن یا کمرنگ‌تر بشن. نود و چهار پر بود از رنجِ بزرگی که یک تنه روزها رو پر کرده و اجازه خودنمایی اتفاقای دیگه رو نمیداد. که با آوردن اسم نود و چهار خودش رو پرت می‌کنه جلو و یادآوری میکنه هنوز تازه‌ی تازه هست. هنوز داره نفس می‌کشه . هنوز هم هر لحظه اراده کنه می‌تونه دلم رو به چنگ بگیره. هر لحظه که بخواد می‌تونه قد علم کنه و به زانو دربیاردم. تو این سالِ لعنتی با همه دردهایی که داشت عشق ورزیدم . برای اولین بار چشم‌هایی رو محرم خودم دونستم و نشستم بی پرده از هرچی داشتم و نداشتم گفتم. که نترسیدم و از احساساتم حرف زدم. از چیزهایی که هیچوقت به کسی نگفته بودم. جسارت گفتن احساسم رو مقابل مهربون‌ترین و خودمونی‌ترین چشمای عالم پیدا کردم و گذاشتم اشکای لعنتیم بدون اینکه بترسن توی امن‌ترین جای دنیا تا هروقت که دلشون می‌خواد بریزن. توی این سال لعنتی کسی بود که دستم رو بگیره و بهم یاد بده که خودم رو بیشتر ازهمیشه دوست داشته باشم . دستام رو بگیره و مدام بهم یادآوری کنه چیزی که مهم هست قبل از هرچیزی خودم هستم. که یادم داد آدم ها هیچ حق ندارن آزارم بدن. کسی که بودنش باعث شد مهسا رو خوب بشناسم. هنوز هم درد ادامه داره. هنوز هم غصه ها گلوله گلوله بغض میشن تو گلو. هنوز هم کمتر میخندم اما...

مثل هرسال دارم با خودم زمزمه می‌کنم ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار، با عزای دلِ ما می آید.. این رازِ حزن آلود بهار چیه؟ این‌که هر سال غصه‌ها بزرگتر از سال قبل هستن. صدای تصنیف پیچیده تو اتاق.. بهارِ دلکش رسید و دل به جا نباشد. تک تکِ روزای نود و چهارِ لعنتی جانم رو گرفته...

  • مهسا محمدی

زمین و آسمان تو می‌لرزد به زیر پای من ..

  • مهسا محمدی

در بیمارستان رازی برای بیماران روان یک جلسه گروه درمانی تشکیل دادیم، نه نفر بودند و از آن‌ها خواستیم تصور کنند هرکدام‌شان برای دیگر اعضای گروه قرار است هدیه بدهند‌، هدیه مورد نظر و اسم فرد را روی کاغذ بنویسند. انواع مختلفی هدیه از پول و گل و جوراب نوشته بودند. حالا این بین جالب‌ترین قسمتش هدیه‌های سیما بود. روی همه برگه‌ها و جلو همه اسم‌ها نوشته بود؛ خنده. سیما می‌خواست به همه خنده هدیه بدهد. داشتم فکر می‌کردم واقعن چه هدیه‌ای قشنگ‌تر از خنده؟... کل جلسه گروه درمانی لبخند به لب داشتم.

  • مهسا محمدی

گل محمد تنها نشسته‌ی بیدار زیر چادر خان عمو بود. زن‌ها، رضا و نارضا، هریک به کنجی خزیده، سر بر خاک گذاشته و پلک‌ها بر هم نهاده بودند. اما نفیر خواب برنمی‌آمد. نفیر خواب آهنگی دگر دارد. نفسی به رهایی ست، به آسودگی، نه دم زدنی به تردید و بیم و بغض. هم، نه یله دادن گه‌گاهی آهی از سینه. برون ریختن غمباد. نفیر آسوده از هیچ کنجی برنمی‌آمد. همه پنداری در گرهی از غصه و پریشانی، خود را خاموش نگاه داشته بودند. همه در آرامشی کاذب به خود می‌پیچیدند. چنان که انگار نفس‌های خود را می‌خورند. می جوند. آزاد نبودند.


محمود دولت‌ آبادی

  • مهسا محمدی

بالای برج میلاد ایستاده بودم و تهران را در تاریکی شب تماشا می‌کردم. غربت عجیبی داشت. غم در دلم جولان می‌داد. با انگشتم نقطه‌های ریز و روشن شهر را دنبال می‌کردم . یک شهر به این بزرگی، با این جمعیت چطور می‌تواند عین یک سلول برای آدم تنگ و تاریک باشد؟ و یک مساحت کوچک تمام دنیای آدم؟ باز هم می‌گویی حق ندارم از بسّ دوست داشتنت گریه کنم؟

  • مهسا محمدی

دنگ شو یادآور روزهای خوش من است. موسیقیِ حالِ خوبِ من است . اتوبوس داشت سربالایی اوین را می‌رفت و در گوشم دنگ شو می‌خواند ؛ «داغ از مهر تو داغم .. سرخ با یاد تو سرخم». پارسال را می‌گویم. یک زمانی فقط و فقط انتخاب موسیقی‌ام دنگ شو بود و حالِ بی‌نظیری که به دلم می‌بخشید. سرخوشی‌ای که در خیابان‌ها با خواندن لالایی ارواح‌شان به من دست می‌داد. «تا بهار دلنشین آمده سوی چمن ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن» . تمام لی‌لی کردن‌هایم روی جدول‌های وسط کودکیار با آلبوم اتاق گوشواره‌اش. دنگ شو برای من زندگی بود. موسیقیِ بی‌توقف روزها و جریانِ سرخوش رگ‌هایم بود. از آن موقع گوشَش نداده بودم باورتان می‌شود؟ یعنی خیلی وقت‌ها به اختیار اینکار را نکرده‌ام. چون دنگ شوی من، موسیقی شادِ دل‌انگیز من باید برای روزهای خوبم باشد. نباید حتی با گوش دادنش خاطره‌ای بد توی ذهنم تداعی شود. امشب سخت مشغول درس خواندن بودم و حالم؟ راستش خوب که نه ولی بد هم نبود. حالم مشغولی بود به عبارتی. حالی که میشد دنگ شو گوش داد و خاطره‌ی تلخی ثبت نکرد. یادِ بدی به خاطر نسپرد. بارها و بارها آهنگ‌هایشان را گوش دادم و یاد تک تکِ روزهای خوش گذشته برایم زنده شد. دلم برای دنگ شوی عزیزم و حالِ خوبم تنگ شده است. اما امشب دوباره فولدرِ دنگ شو را می‌بندم و جایی آن ته‌ ته ها در آرشیوم پنهان می‌کنم‌اش . نگهش می‌دارم برای روزهای خوبم. برای حالِ خوشم.

  • مهسا محمدی

آدم هیچ‌جا نباید آرامش داشته باشد. نشسته‌ای داری ویس گوش می‌دهی و درس می‌خوانی. یک لحظه حس می‌کنی خسته ای. همینطور که هدفون را از گوشَت درمی‌آوری و موهایت را تکان می‌دهی و به بدنت کش و قوس می‌دهی. صدای آهنگ نفر دیگری را می‌شنوی که .. درد و نفرین بر سفر باد ..! تک تک سلول های خاکستری مغزت را به کار می‌گیری تا به زوایای اسپیلنتی که قرار است بسازی توجه کنی، نه به چیزی که خواننده می‌خواند . صدای ویس را بلندتر می‌کنی و زود هدفون را روی گوشت جا می‌دهی. قلبت را حس می‌کنی که انگار در سینه فشرده می‌شود. درد و نفرین بر سفر باد .. سرت را بیشتر لابه لای برگ‌هایت فرو می کنی. خواص موادی که قرار است با آن اسپیلنت را بسازی چه ویژگی‌ای دارد؟ بعد ادامه می‌دهی.. ادامه می دهی. موفق شده‌ای. حالا دیگر صدای آهنگ را نمی‌شنوی، اما زیر لب زمزمه می‌کنی درد و نفرین بر سفر باد. باید راه‌حلی داشته باشی و بلاخره وبلاگ. می‌نویسی و دورش می‌اندازی تا به آن فکر نکنی. به آن فکر نمی‌کنی. فکر نمی‌کنی. فکر نمی‌کنی.

  • مهسا محمدی

افتادن هیچ شکوهی ندارد. بر زمین خوردن و کتک خوردن خواری می‌آورد. آن‌گاه که جانی از زیر ضربه‌ها بدر بردی، تازه هراس آغاز می‌شود. جویده شده‌ای. جای جای زخم بیم در تو بافته می‌شود. احساس این‌که نتوانی برخیزی! احساس دهشتناک. اگر نتوانی برخیزی؟ بیم فردا. این تو را می‌کشد. با این همه برمی‌خیزی. نیمه خیز می‌شوی و برمی‌خیزی. اما همان دم که در برخاستنی ترس این داری که نتوانی بایستی. به دشواری می‌ایستی، اما به راه افتادن دشواری تازه‌ای‌ست. یک گام و دو گام. پاها، پاهای تو نیستند. می‌لرزند. ناچار و نومید قدم برمی‌دارند. ناچار و نومید قدم برمی‌داری. در تو ستونی فرو ریخته است.


محمود دولت‌ آبادی

  • مهسا محمدی

چه کسی خبر از آینده دارد؟ امشب هی این جمله را پیش خودم زمزمه کرده‌ام . راستی چه کسی خبر دارد؟ کنار دیوار روی تختم، در تاریکی دراز کشیده‌ام . پارسال دقیقا آن ورِ دیوار بودم یعنی اتاق بغلی‌مان . در خوابگاه. نمی‌خواهم از پارسال و امسال بگویم . یعنی حوصله آسمان و ریسمان بافتن ندارم. می‌خواهم بگویم پارسال اسفند بود در تاریکی دراز کشیده بودم. و الان هم اسفند است. یعنی یک سال گذشته است. آدم چه خبر دارد آخر؟ یک روز یک اسمی را می‌شنوی. همین. فقط می‌شنوی. بعدش سرت را می‌گذاری روی بالش تخت می‌خوابی. سال بعد همان اسم وردِ آشنای لب‌هایت می‌شود. سال بعدش نمی‌توانی سرت را بگذاری و تخت بخوابی. سال بعدش ناخودآگاه یادت می‌افتد پیش خودت می‌گویی چه بر سرم آمد.آخ.

  • مهسا محمدی