ماجان

به دردانه‌ای عشق ورزیدن و یگانه‌ای را دوست داشتن، همان‌قدر که تحسین برانگیز و رویایی می‌نماید، در بطن خود فریبکارانه و ترسناک نیز هست. عشقی که در تنورش هیزم وابستگی بسوزاند، نانِ سوخته‌ی نفرت بیرون می‌آورد. یگانه کسی را دوست داشتن، دلیل بر زانو زدن، فرو ریختن و شکستن در برابرش نیست. عشق زمین نمی‌زند؛ که بر پا می‌دارد. اسیر نمی‌کند؛ که قفس می‌گشاید. گاه جدایی که رسید، او که عاشق‌تر است رهاتر بال می‌گشاید و بالاتر پرواز می‌کند. آتش فراق؟ بله هست. اصلا باید باشد. اما نه در بال، که بر دل.

دالِ دوست داشتن - حسین وحدانی

  • مهسا محمدی

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی