ماجان

ماجان

سینه‌ی تنگ من و بار غمِ او هیهات

موضوعات
بوده یاد تو ، هوای تو ، قرار من همیشه
پربیننده ترین مطالب
پیشنهاد

من به صدای قلبت معتادم انگار.

  • ۰ نظر
  • ۲۴ شهریور ۹۷ ، ۰۲:۵۶
  • مهسا محمدی

بهنام این وبلاگ زیاد من را یاد تو می‌اندازد. چون روزهای زیادی اینجا برای تو نوشتم. یا تمام  روزهایی که اینجا نوشتم درگیر تو بودم و آلوده نبودنت. و حالا با اینکه نیستی، با اینکه دیگر نه علاقه‌ای مانده، نه نشانه‌ای از آن روزها و نه حتی دیگر من مهسای آن روزها هستم تنها باز کردن این صفحه است که تو را به خاطرم می‌آورد. هیچ جای زندگی من وجود نداری، اما اینجا که می‌آیم احساس می‌کنم حرف‌های زیادی مانده که باید به تو می‌زدم و جای تمام آن حرف‌ها برابرت اشک ریختم. مرا در ضعیف‌ترین و رنجورترین حالم تماشا کردی و این یک جورهایی آزارم می‌دهد. دوست داشتنت مرا به بالاترین شدت ضعف و ترس نشانده بود. اگر الان هزار بار هم بگویم «دوستت ندارم»، «اهمیتی نداری»، حتی اگر روبه‌رو و چشم در چشمت باشد، چیزی از تلخی آن روزها کم نمی‌کند. هیچ‌وقت دنبال مقصر نیستم، اگر خاطرت مانده باشد هیچ زمانی هم تو را محکوم نکردم. می‌دانم هم اینجا را نمی‌خوانی، اهمیتی هم برایم ندارد که الان چه حالی داری و کجایی اما فکر می‌کنم گاهی باید جای حرف‌های نزده را با حرف‌های دیگری در اینجا پر کنم تا زمانی که حتی اینجا آمدن هم تو را به خاطرم نیاورد، یا مدام به حرف‌های حناق شده‌ی سه سال از عزیزترین روزهای زندگیم که خودم با دست خودم دور ریختم فکر نکنم.

  • ۰ نظر
  • ۲۲ شهریور ۹۷ ، ۰۳:۲۹
  • مهسا محمدی

مدتی‌ست که با خودم در صلح هستم. همه چیز به آرامی و در اشتیاق سپری می‌شود. این حال را برای زمان طولانی‌ای گم کرده بودم و حالا که پیدایش کرده‌ام برایم عزیزتر شده است. حلاوت به دست آوردن، همراهی دوستی عزیز، آرامش، شب نشینی، در اشتیاق و انتظار چیزی بودن، این‌ها همان چیزهای ساده‌‌ای هستند که از پیدا شدنشان احساس نشاط دوباره می‌کنم. همه چیز درست مطابق میل پیش می‌رود. 

  • ۰ نظر
  • ۲۲ شهریور ۹۷ ، ۰۲:۵۰
  • مهسا محمدی

‏تو نفس نفس بر این دل هوسی دگر گماری

چه خوش است این صبوری چه کنم نمی‌گذاری


آقای عزیز.

  • ۱ نظر
  • ۰۶ شهریور ۹۷ ، ۰۲:۰۸
  • مهسا محمدی

نام تو وسوسه است.


«حسین منزوی»

  • ۰ نظر
  • ۰۱ شهریور ۹۷ ، ۰۱:۵۰
  • مهسا محمدی
آدم سخت‌گیری هستم. سخت‌گیری بیش از اندازه نسبت به خودم خیلی وقت‌ها توان و انرژی زیادی ازم گرفته. مدتی بود سعی می‌کردم خودم رو از قضاوت‌ها و سخت‌گیری‌های بی‌رحمانه‌م در امان نگه دارم اما امشب چیزی نمونده بود که دوباره به خودم هجوم بیارم و زیر باد سرزنش و ایراد خسته و دلخورش کنم.
این همه سخت‌گیری یا ایرادگیری بی‌جا نسبت به خودم از کجا منشأ می‌گیره؟ چرا با بقیه مهربون، ناقضاوتگر و در برابرشون صبورم اما مدام خودم رو ملامت می‌کنم؟ این میل به کمال در منش و رفتار گاهی فکر می‌کنم تبدیل به وسواس شده و گاهی ترس. گاهی حتی فراموش می‌کنم عمل دیگران من رو مجبور و ملزم به عکس‌العمل می‌کنه. گاهی خودم رو مجبور می‌کنم یک تنه بار گناه ناکرده رو به دوش بکشه.
دقیقا همینجاست که شاعر می‌فرماد؛ همه از دست غیر ناله کنند/ سعدی از دست خویشتن فریاد.
  • ۰ نظر
  • ۰۱ شهریور ۹۷ ، ۰۱:۳۶
  • مهسا محمدی

روز شیرینی رو گذروندم. روزی که می‌تونست تلخ باشه، سخت باشه اما نبود. تلخ و سخت نبودنش بازی بخت و اقبال نبود. برای اینکه روز گذشته روز شیرینی باشه برام، نه تنها یک سال گذشته که خیلی‌ بیشتر از این‌ها صبوری کردم و طاقت آوردم. شب‌های زیادی با گریه از سرگذشت، روزهای زیادی به تنگ اومدم اما وایسادم، جنگیدم و پس گرفتم. سهمم رو از زندگی، حقم رو از خونواده، روزهای آسودگیم رو از گذشته. چیزی که باید مال من میشد و همه می‌خواستن از چنگم دربیارن با چنگ و دندون نگه داشتم. حالا تو دست‌های منه. نگاهش می‌کنم و از خودم راضی‌ام. خسته‌ام اما نفسم آسوده‌ست. بیشتر قدردانم و بهتر ازش مراقبت می‌کنم. رویای روزهایی رو در سر دارم که اولین و سخت‌ترین قدمش رو برداشتم و تنها از خودم ممنونم. از خودم ممنونم که کم نیاورد، سر خم نکرد، گریه کرد اما دست برنداشت، شکست اما از نو ساخت، از نو بلند شد، زمین خورد، ادامه داد، دویید و امروز رسید. تموم شد. حالا با خیال راحت می‌تونم بنویسم که این هم تموم شد و من هستم هنوز. زنده و محکم‌. با رویاهام که مهم‌ترین دارایی‌ام هستند. تموم شد.

  • ۰ نظر
  • ۲۳ مرداد ۹۷ ، ۰۱:۵۷
  • مهسا محمدی

پشیمانم که مدت طولانی از شما بی‌خبر بودم. حالا که خیلی ناگهانی ساعت یک/ دو شب نگران شده‌ام و حتی نمی‌شود تماسی بگیرم و حالتان را بپرسم دارم به چند روز اخیر فکر می‌کنم و علت سکوت و دوری‌ام. شاید منتظر بودم شما چیزی بگویید یا می‌خواستم بدانم چقدر صحبت کردن‌های گه‌گاهی با من برایتان اهمیت دارد.

این قرارداد‌های مسخره را اولین بار چه کسی برای ما تعیین کرد؟ اصلا چه اهمیتی دارد من اول حرف بزنم یا شما؟ شما ده بار زنگ بزنید و من دو بار. اول من حالتان را بپرسم یا شما حال مرا. فکر می‌کردم همیشه از این قراردادهای الکی، قانون‌های مسخره و پنهان‌کاری‌ها و سیاست‌های به دردنخور درامان بوده‌ام اما امشب فهمیدم که من هم ناخواسته آلوده‌ش شده‌ام. نه به آن شدت و جدیت ولی می‌توانستم زودتر از این‌ها با شما صحبت کنم چه بسا که شب‌های زیادی دلم خواسته بود و به همان دلایل مسخره خودم را منع کرده بودم.

البته فکر می‌کنم این شاید تنها علتش نباشد. شاید عدم صمیمیت کافی باعث می‌شود گاهی فکر کنم نکند مزاحم باشم؟ یا نکند کار دیگری را به صحبت کردن و وقت گذراندن با من ترجیح دهید.

درهرحال نگرانی امشبم باعث شد بدانم که برایم مهم هستید و هم تلنگری بود تا یادم باشد شجاعت نشان دادن واقعیت مهسا را به شما داشته باشم. امیدوارم حالتان خوب و روبه‌راه باشد و نگرانی من هم بی‌مورد. بی‌صبرانه منتظر فردا هستم.

  • ۰ نظر
  • ۲۱ مرداد ۹۷ ، ۰۲:۰۳
  • مهسا محمدی

خوابم نمی‌برد آقای عزیز. سردرد کلافه‌ام کرده و خانه شبیه زندان شده‌است؛ تاریک و داغ. به پشت‌بام آمده‌ام و زیر مهتاب نشسته‌ام؛ تنها و بی‌رمق و کلافه. کاش بودی سیگارم را روشن کنی. یا سر تکیه دهم به امن شانه‌‌ات. خیلی دوری آقای عزیز. هم از اینجا. هم از من. هنوز دوریم از هم. آنقدر دور که نتوانم حرفی بزنم از اضطراب‌هایم، از التهاب‌هایم. می‌خواهم حرف بزنم آقای عزیز. نیستی.


  • ۰ نظر
  • ۰۵ مرداد ۹۷ ، ۰۲:۵۱
  • مهسا محمدی

آدمی چه کند با خواهش دل، خواهش جان، خواهش تن، آقای عزیز؟

گفتید که همه ما مغلوب شرایط هستیم. راست است اما من دوست ندارم مغلوب باشم. این جنگ و دست و پا زدن، این تسلیم نشدن تا کی در من استمرار دارد؟ تا کی می‌دوم و از پا نمی‌افتم؟ تا کجا می‌خواهم و دست برنمی‌دارم؟ این‌ها به کنار آقای عزیز آدمی چه کند با خواهش جان؟

دوست داشتم برایتان شعر بخوانم، یا حرف بزنم، یا شما شعر بخوانید و حرف بزنید. اما سکوت را ترجیح داده‌ام. دلم می‌خواهد بیشتر از شما بدانم. تا کجا من را به خلوتتان راه می‌دهید. رسیدن به این صمیمیت و تا حدی راحتی صبر می‌طلبد و من آدم صبوری هستم. این را با اطمینان می‌توانم بگویم.

نمی‌خواهم بگویم دلتنگم. قبول کنید اقرار سختی‌ست مخصوصا حالا که بیشتر از همیشه با واژه‌‌ها و معانی درگیرم. حالم اما بهتر از قبل است و این امیدوارترم می‌کند. دوست دارم شما حرف بزنید. کاش چیزی بگویید. هم خوبم و هم نه. اما این را می‌دانم که بودنتان خوب است و خوش‌حالم می‌کند بی آنکه علتش را بدانم.

دوست دارم دستم را ببرم لای موهای سیاه‌تان و زیر لب چیزی بگویم که اهمیتی نداشته باشد و فقط زمزمه باشد. شما نشنوید و سوال کنید و من بگویم هیچ. با لحن همیشگی‌تان بخندید و حرف بزنید. شیرین و رسا. و من ندانم در صدایتان گم شوم یا حرف‌هایتان یا اصلا آن سکوت کوتاه بین جملاتتان. 

می‌بینید چه ناگهانی و آسان بهانه نوشتن من شده‌اید؟ به این فکر نمی‌کنم که همینقدر و در همین حد بهانه خواهید ماند یا قرار است در ذهنم به مفهومی بزرگ‌تر بدل شوید اما این آرامشِ کمِ بخش کوچکی از زندگی‌ام را دوست دارم. چیزی که هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم دوباره به دستش بیاورم.

کاش میشد کمتر فکر کنم و بیشتر ببینمتان. اما برای همین هم باید دست کم دو ماهی صبر کنم. و باز هم معلوم نیست زندگی برایمان چه در چنته دارد؟ اصلا بگذار هر شلتاقی می‌خواهد بکند و ما فکر کنیم همین غیرمنتظره بودنش خواستنی‌ترش کرده است. شاید هم واقعا همین است، کسی چه می‌داند.

  • ۰ نظر
  • ۰۳ مرداد ۹۷ ، ۰۳:۰۸
  • مهسا محمدی

سرم را گذاشته بودم روی سینه دوست و در حالی‌که اشک‌هایم روی گونه‌هایم سر می‌خورد زیر لب زمزمه کردم دلم برای ب. تنگ شده. گفت خلأ عزیزم، چون خلأ حس می‌کنی. درست می‌گفت؟ شاید آره. شاید هم نه. آیا تو تبدیل به خاطره‌ای در زندگی من شده‌ای که بزنگاه خلأ و تنهایی یادت بیفتم و فکر کنم دلتنگت شده‌ام؟ یا نه، یک جورهایی در وجود من آمیخته شده‌ای و گریزی نیست حتی اگر از تو رد شده‌ باشم یا برایم تمام شده باشی؟

تمییز اینکه هنوز دوستت دارم یا دیگر دوستت ندارم برایم دشوار است. ولی می‌دانم که از تو بیزار نیستم. هیچوقت نبوده‌ام. نمی‌دانم چرا دیگر نبودت، با دیگری بودنت، رفتنت و هیچ چیز دیگری درمورد تو آزارم نمی‌دهد شاید چون این اتفاق سراسر اندوهی که نامش را عشق گذاشته بودم و اتفاقا زیبا هم بود زیادی طول کشید و بی‌پاسخ ماند. ملال عزیزم، شاید ملال مرا از پا درآورد. شاید من آدم طاقت آوردن نیستم، شاید هم بیش از حد طاقت آوردم. خنده‌دار است که طاقت همراه با امید آدمی را می‌فرساید، و عشق را. چون آدمی در این راه قرار است مدام ناامید شود. از پا افتادم. و تو نبودی. هیچوقت نبودی. شاید زیادی جوان بودم و شیدا، شاید باید از همان اول می‌فهمیدم رفتن بهترین راه است. اما ماندم چرا که به ماندن ایمان داشتم، هنوز هم دارم. اما ایمان همیشه حقیقت نیست.

حالا چرا این‌ها را می‌نویسم؟ نمی‌دانم شاید علتش همان خلأ یا تنهایی باشد. یا شاید هم؛ نمی‌دانم اقرار کردن سخت است. خصوصا زمانی‌که دیگر به تفکر و ارزیابی و احساس خودت اعتقادی نداری و سرتاپا تردیدی. شاید دیگر دوستت ندارم. ترسناک است؟ اعتراف می‌کنم بله. تلخ است؟ بسیار. چرا رفتی رفیق؟ دیگر نمی‌پرسم. باور کرده‌ام زندگی تخمی‌تر (ببخش که واژه مناسب‌تری پیدا نکردم) از چیزی‌ست که فکر می‌کردم. می‌بینی؟ حداقل بزرگ شده‌ام و ناامیدم، و خسته و بی‌باور و بی‌تفاوت. این‌ها از نظر تو بزرگ شدن بود،  نبودن این‌ها در من چیزی بود که تو را منع می‌کرد تا مرا دوست داشته باشی -حداقل به من که اینطور گفتی- حالا به لطف تو و خونواده و دوستان بزرگ شده‌ام آن‌گونه که دلخواهت بود، بی که باشی.

خوابم نمی‌برد. کسی را ندارم که اضطراب‌هایم را نشانش دهم، از ناامنی‌هایم بگویم بی‌آنکه رهایم کند و تنهاترم بگذارد؛ این ترس‌ها را هم به لطف تو دارم. زندگی را هم دوست دارم و هم ندارم. نفس کشیدن سخت است و جهانم تاریک. دلتنگ؟ نه دلتنگ تو نیستم. حداقل امشب دلتنگ تو نیستم. که را و چه را می‌خواهم؟ نمی‌دانم. از این نامه سرگردان و بی‌معنی هم چیزی نمی‌فهمم، هدفی هم از نوشتنش نداشتم.

خسته‌ام ولی می‌دانم که خوابم نمی‌برد، راستی اینجا را هنوز می‌خوانی؟ بعید می‌دانم. بگذریم و همین‌طور بی‌ربط و بد تمامش کنیم. خسته‌ام.


  • ۲ نظر
  • ۰۲ مرداد ۹۷ ، ۰۵:۵۸
  • مهسا محمدی

نوشتن از کسی یا بهتر بگویم بهانه کردن کسی برای نوشتن نیاز به اجازه دارد؟ یعنی من برای اینکه احساساتم را در چهارچوب مشخصی بریزم و در قالب جملاتی درآورم که ممکن است آن جملات وصف شما، دلتنگی برای شما یا هر چیز دیگری مربوط به شما باشد، باید اجازه بگیرم؟ جواب این سوال را نمی‌دانم نمی‌خواهم از کسی هم بپرسم. بعید می‌دانم شما اینجا را بخوانید، پس اگر خیلی اتفاقی گذرتان به اینجا افتاد و از روی نشانه‌ها متوجه شدید که مخاطب جملات من هستید لطفاً اجازه دهید ندانم که از وجود این وبلاگ اطلاع دارید. می‌دانید موضوع دوست داشتن نیست، یعنی مسئله اصلا به این بزرگی‌ها نیست، پس هیچ جای نگرانی وجود ندارد. چیزی که هست یک جور احساس راحتی است، و نزدیکی به تمام حس‌های گفته و ناگفته کسی. لابد حواستان بود وقتی حرف می‌زدید چقدر با دقت و لذت‌ حرف‌هایتان را گوش می‌دادم. خیلی وقت بود دنبال کسی بودم که بتوانم حرف‌هایش را بدون اینکه قطع کنم، یا نکته‌ای بهش اضافه کنم یا حتی موضوع بحث را عوض کنم، گوش بدهم و خسته نشوم. مدت‌های طولانی نیاز به بهانه برای نوشتن داشتم و حالا حس می‌کنم شاید شما بتوانید کمکم کنید که حس‌های پیچیده و سردرگم درونی‌ام را تبدیل به جمله کنم. به دردبخور بودن یا نبودنشان اهمیتی ندارد، همینکه بتوانم بنویسم، از خودم و حالم بگویم یا کمی برای کسی دلتنگی کنم که می‌دانم هست و اگر بخواهم حرف بزنم گوش می‌دهد برایم کافیست. درحالی‌که گوش سپرده‌ام به صدای عودنوازی  نصیر شمه دیدارم با شما را از خیال می‌گذرانم و حس رضایت شیرینی قلبم را مملو می‌کند و می‌دانم مدت‌های زیادی حالم از یادآوری‌اش بهتر خواهد شد. تا همین‌جا که توانستم این‌ جملات را بنویسم حسی رها شبیه وقتی که سرم ناخودآگاه روی شانه‌تان افتاد، دارم و از شما چه پنهان دوست دارم شما هم همینقدر از مصاحبت با من لذت برده باشید. 

نیمه‌شب بخیر.


  • مهسا محمدی

بوسیدمش. گرم بود و طولانی. زیر نور مهتاب گرم و طولانی بوسیدمش.

  • مهسا محمدی

.

من آدم گیجی نیستم. هیچ پیش نیامده است که چترم را گم کرده باشم یا حتی خودنویسم را. بعضی‌ها اینطورند، نگرانند که مثلا نکند کلاهشان سرشان نباشد، نیاورده باشندش. اما همیشه نگرانم، همیشه نگران بوده‌ام. شده‌ است که از خواب بلند شوم و فکر کنم یک چیزی گم کرده‌ام، یا وسط‌های شب از خواب بپرم و فکر کنم که نیست، چیزی که همان اول نمی‌فهمم چیست. 



 نمازخانه کوچک من - هوشنگ گلشیری

  • ۰ نظر
  • ۱۳ خرداد ۹۷ ، ۰۱:۱۱
  • مهسا محمدی

مرگ را دانم ولی تا کوی دوست، راه اگر نزدیک‌تر داری بگو

  • ۱ نظر
  • ۱۰ خرداد ۹۷ ، ۱۵:۲۰
  • مهسا محمدی

غصه‌هام با خودم قد کشیدن آلفردو.

  • ۰ نظر
  • ۱۰ خرداد ۹۷ ، ۰۱:۰۷
  • مهسا محمدی

.

تو یادت نیست و نمی‌دانی چرا اما قسم به آن ساعت ۱:۴۳ بعد از نیمه شب. قسم.

  • ۱ نظر
  • ۱۷ ارديبهشت ۹۷ ، ۰۲:۲۷
  • مهسا محمدی

می‌دانی آلفردو همیشه از نفر دوم بودن، جایگزین بودن و گزینه‌ی احتمالی کسی بودن بیزار هستم. 

  • ۱ نظر
  • ۰۲ ارديبهشت ۹۷ ، ۰۲:۵۶
  • مهسا محمدی

.

راضی شدم به یک نظر اکنون که وصل نیست

آخر بدین محقرم ای دوست دست گیر


سعدی

  • ۰ نظر
  • ۱۸ فروردين ۹۷ ، ۰۱:۱۰
  • مهسا محمدی




  • ۰ نظر
  • ۰۶ فروردين ۹۷ ، ۰۰:۴۰
  • مهسا محمدی